Ég þarf ekki „Samtals-stykki“...

Kæru vinir,

Það kann að skjóta skökku við að Þrátt fyrir að ég eigi það til að loka mig af heilu og hálfu vikurnar, þá er listin að halda uppi áhugaverðu samtali við samferðamenn mína sú list sem ég tel mig hvað sleipastan í. Ég fór að velta þessu fyrir mér eftir að hafa heyrt ansi oft undanfarið hið ágæta orð "conversation-piece", sem á við um listaverk, hugverk eða hönnun sem stimúlerar samræður og virka því oft sem ágætis „ís-brjótar“ fyrir ljómandi skemmtileg samtöl.

Gott dæmi um slíkt verk er hin frábærlega hannaða sítrónu-pressa eftir Philippe Starck e. „Juicy Salif“(sjá mynd), sem hefur verið uppspretta ótal spennandi samræðna síðan hún var hönnuð árið 1990.

Ég átti eina slíka og get vitnað til um að hún virkar mjög vel, þ.e. hún er ekki bara spennandi fyrir augun, heldur er lygilega gaman að kreista safann úr sítrónum með henni.  Það var reyndar svo gaman að ég þurfti að fara í meðferð vegna C-vítamín-eitrunar og fæ enn heiftarlega andremmu og bakflæði vegna alltof hás sýrustigs í maganum sem rekja má til ofneyslu sítrónusafa. Þessi súra reynsla mín hefur aftur á móti verið uppspretta fleiri skemmtilegra samræðna en sjálf djús-pressan, enda losaði ég mig við hana eftir að ég lærði á sársaukafullan hátt að varast beri að leggja hana frá sér hvar sem er, sérstaklega þar sem fólk á það til að fá sér sæti.

En þá erum við aftur komin að því sem ég ætlaði upphaflega að segja, þ.e. ég hef aldrei þurft á svona „samtals-stykkjum“ að halda til þess að eiga innihaldsríkar og skemmtilegar samræður við annað fólk. Ég leyfi mér meira að segja að staðhæfa að ég geti haldið upp safaríkum samræðum sem þroska alla hlutaðeigandi við hvern sem er, burtséð frá stétt, menntun og stöðu. Því listin snýst jú um að geta stýrt þessum umræðunni styrkri hendi sama hver viðmælandinn . Ég held ég sé ekki að hreykja mér að ósekju þegar ég segi að ég get talað endalaust um hvað sem er, stundum jafnvel ekki neitt.

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson

Ljóð um fjármálin...

Kæru vinir,

Ég er allur að hressast. 

Var að gramsa í gömlum ljóðum eftir mig og fann þetta sem var skrifað fyrir heimsókn mína í Fjármálaráðuneytið, 7.mars 2008.  Ég fór þangað í eins konar opinbera heimsókn, til þess að gera úttekt á ráðuneytinu og starfsandanum þar.  Allt virtist vera í himnalagi.  Ég undirbjó mig vel, setti mig í þeirra spor og samdi eftirfarandi ljóð sem ég frumflutti á staðnum fyrir starfsfólk ráðuneytisins.  Fjármál eru ekki mín sérgrein, en mér sýnist ég hafa komist skammlaust frá verkefninu.

Fjármálaráðherra var því miður fjarverandi, eins og ég hafði hlakkað mikið til að hitta hann og spjalla.

Ársreikningar innri manns

Hjartanu hefur verið lokað vegna vörutalningar,
Það örlar á jákvæðum viðskiptahalla hið innra.
Útflutningur tilfinninga fylgir engum stýrivöxtum,
Vergar væntingar fara fram úr væntingum.

Verður ólga, eða verður bólga?

Ekki er þörf á aðhaldi né endurskoðun,
Þótt þín innri króna hafi fallið um nokkur pund,
Afkomuspá andans gefur tilefni til bjartsýni,
Djúpar hugsanir bera mikla vexti…

Verður ólga eða verður bólga?

Skellum fjárlögunum á fóninn,
Borgum arð í eigin garð.
Methagnaður tekur sinn toll,
Reikningsár stemmir uppá hár.

Aukinn persónuafsláttur vegna persónutöfra!

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson

Ég gæti kennt mörgum svo margt...

... og ég myndi óhikað gera það... ef ég væri bara ekki eitthvað slappur. Hef verið með einhverja slæmsku undanfarið... eflaust bara tímabundin „lægð“ sem hlýtur að fara að ganga yfir. Minn tími hlýtur að fara að koma.

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson

Loksins bókagagnrýni!

Kæru vinir,

Eins og flest ykkar ættu að vita þá er ég rithöfundur og skáld. Ég er með a.m.k. 2 sögulegar skáldsögur í vinnslu auk tveggja leikrita/kvikmyndahandrita og ótal ljóða. Vegna ýmissa utanaðkomandi afla hefur aðeins eitt af mínum hugverkum verið gefið út opinberlega, smásagnasafnið „Undir Rós“. Þrátt fyrir fádæma viðtökur lesenda virðast vera samantekin ráð fjölmiðla á Íslandi að þaga bókina í hel þar sem enginn þeirra hefur enn birt gagnrýni um hana. Ég hef sent öllum fjölmiðlum nýtt áritað eintak af bókinni í hverjum mánuði frá útgáfu hennar til dagsins í dag, í heild á þriðja hundruð eintök, samt hafa engir dómar birst. Ég get ekki séð neina ástæðu fyrir þessum viðbrögðum, eða öllu heldur viðbragðsleysi, fjölmiðla, því að eina skilyrðið sem ég setti var að alvöru virtur rithöfundur, útgefinn í a.m.k. 5 löndum auk Íslands og með a.m.k. þrennar viðurkenningar og verðlaun á bak við sig, myndi sjá um. Þar af verður a.m.k. helmingur viðurkenninganna/verðlaunanna að vera frá öðrum löndum en Íslandi, helst frá Bretlandi eða einhverju af Evrópusambandsríkjunum. Þessi krafa er mjög eðlileg og ófrávíkjanleg enda þarf a.m.k. slíkan spámann til þess að virkilega komast til botns í öllum þeim ótal lögum sem sögurnar eru samansettar úr. Áhugamaður myndi að öllum líkindum ekki skynja alla dýptina og sögulegu tilvísanirnar nema að sá hinn sami væri fenómen, sem er alls ekki hægt að stóla á.

Ég ákvað því að gefa tóninn og rýna sjálfur, af gagni, í eigið verk til leiðbeiningar fyrir aðra gagnrýnendur.  Ég steig að sjálfsögðu til hliðar og gætti fyllsta hlutleysis og nálgaðist smásagnasafnið eins og það væri verk eftir ókunnugan.  Ég birti hér tvö stutt brot úr gagnrýninni sérstaklega fyrir ykkur kæru vinir, smá nasasjón: 

„Undir Rós er líklega eitt allra besta byrjendaverk sem undirritaður hefur lesið, ekki síst vegna myndmálsins sem höfundur fer svo listilega með. Sögurnar eru hver önnur ólíkari, en tengingin við stórviðburði í sögunni er eins og rauður þráður sem gerir þær að firnasterkri heild. Hvernig hann nær til dæmis að lýsa aðdraganda Falklandseyjastríðsins í gegnum augu frillu ráðuneytisstjórans, Söndru, í smásögunni „Fönixinn og Frillan.“ Örlög þessarar ungu saklausu stúlku sem lendir í klóm spillts aðalsmanns fléttast saman við örlög bresku þjóðarinnar á þessum miklu umbrotatímum. Ekki aðeins nær hann glettilega vel að setja sig inn í líf 19 ára blökkustúlku, innflytjanda frá Bresku Jómfrúareyjum og frjálsíþróttakonu, heldur nær hann í gegnum knappan stíl smásögunnar að varpa nýju ljósi á Falklandseyjadeiluna. Lesandinn velkist ekki í nokkrum vafa eftir þessa lesningu að Bretar voru í fullum rétti í baráttu sinni gegn níðingsverkum Argentínumanna. Bravó!“

Hér er svo annað stutt dæmi:

„Í smásögunni „Hálsfesti Penelope“ rís frásagnarlist höfundar líklega hæst. Spennan í lokin, þegar Winstanley og Beckersleigh Lávarður heyja lokaeinvígið með gull-slegnum skammbyssum Linford-ættarinnar er óbærileg. Þeir hafa verið keppinautar allt sitt líf, í gegnum skólagönguna í Oxford, í stríðinu í Afríku, um yfirráð í vísindafélaginu og samhliða þessu öllu um ástir Penelope Rothchild. Það sem gefur þessari epísku smásögu þó enn meira vægi er hversu táknræn hún er og samsvörun hennar við sjálfstæðisbaráttu íslensku þjóðarinnar, nú sem aldrei fyrr. Höfundur nær slíkum heljartökum á atburðarrásinni, vopnaður einungis penna og hárbeittu stílbragði, að aðrir höfundar mættu taka hann sér til fyrirmyndar. Enn einu sinni verð ég að óska höfundi til hamingju með tímamótaverk sem skilur engan eftir ósnortinn, nema síður sé.“

Ég hef sent gagnrýnina í heild (4 bls.) á alla fjölmiðla með von um að annað af tvennu gerist:

1. Hún verði birt óbreitt og óstytt.

2. Þeir sjái sóma sinn í því að finna hæfan einstakling (samkv. ofangreindum skilyrðum) til þess að rita gagnrýni í sama stíl.

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson

Ég skorast ekki undan!

Kæru vinir,

Ég fæ reglulega áskoranir á borð við þessa sem mér barst í gær:

"Sæll Frímann. Mig langaði að vita hver afstaða þín til mótmælanna í gær og dag væri? Ég held að það þurfi mann eins og þig á Alþingi, og helst sem forsætisráðherra. Þú myndir fá atkvæði mitt ef þú byðir þig fram. Soffía Magnúsdóttir"

Kæra Soffía, ég tek auðmjúkur við þessari áskorun, eins og fjölda annarra áskoranna í svipuðum dúr. Ég er búinn að velta þessu mikið fyrir mér: Það gæti verið mikið gæfuspor fyrir íslensku þjóðina, ég geri mér grein fyrir því. Réttlæti fyrir alla, betri menntun, kynjaskiptir skólar, skólabúningar, meiri hagsæld, stærri bókasöfn, vandaðri dagskrárgerð, fleiri hátíðisdagar, fleiri veikindadagar, endurupptaka þérunnar, meiri virðing fyrir menntafólki, upptaka bresks punds, betri stuðningur við rithöfunda og skáld, upptaka sumar- og vetrartíma, stefnan tekin á meiri hlýnun jarðar (amk. á norðurhvelinu), ofl ofl. þjóðþrifamál.... Eiginlega fer mig að svima því meira sem ég hugsa um öll þau verkefni sem þarf að ráðast í. Ég er það viðkvæmur að það er ekki víst að ég kæmi heill útúr svona törn. Kannski nýtast kraftar mínir betur ef ég gæti verið svona einskonar hugmyndasmiður og heiðursdoktor bak við tjöldin í þeim málum sem steðja að þjóðinni.  

Í sambandi við mótmælin þá verð ég að viðurkenna að ég er kannski ekki alveg inni í því sem þar hefur farið fram,hef ég verið með einhverja slæmsku, slappur og dálítið "under the weather" undanfarið eins og sagt er. En ég er fljótur að tileinka mér hluti þegar sá er gállinn á mér þannig að ef veðrið batnar, þá er ég fullur áhuga að virða fyrir mér hvað hugmyndarík æska þessa lands tekur sér fyrir hendur. Úr hæfilegri fjarlægð þó, því ég er bæði mjög eldhræddur og viðkvæmur fyrir hávaða, enda hafa virtir læknar haldið því fram að ég hafi svipað næma heyrn og blindur maður (eða kona).

Með vinsemd og virðingu.
Frímann Gunnarsson

Einn fjandi góður...

Kæru vinir,

Nú er tilvalið að skella fram einni ansi góðri ,myljandi fyndinni, sögu, sem ég varð vitni að á dögunum:

Maður nokkur kom inní járnvöru- og búsáhaldaverslun, gekk rakleitt til afgreiðslumannsins og sagði hátt og snjallt: „Komdu sæll minn kæri, ég ætla að fá eina með öllu nema hráum og remúlaði!" Afgreiðslumaðurinn, sem greinilega hafði áralanga reynslu af afgreiðslustörfum varð steini lostinn á svipinn, vissi greinilega ekki alveg hvernig hann gat leiðrétt þennan skrýtna misskilning, en svaraði svo varfærnislega: „Ég held að þú sért að misskilja eitthvað, við seljum ekki pylsur hér, þetta er byggingavöruverslun...“ Þá leit viðskiptavinurinn glaðhlakkalega í kringum sig og sagði jafnvel enn hærra en áður: „Pylsur... hver var að biðja um pylsur? Ég var að meina borvél! Með öllu... laukurinn og remúlaðið var nú bara grín... ég var bara að fíflast í þér!“ Svo leit hann á mig og blikkaði öðru auganu grallaralega og hló hátt og snjallt. Ég hafði staðið þarna steinsnar frá og fylgst með (ég var að leita að stífluleysi fyrir baðvaskinn...) og þurfti að beita mig mjög hörðu að springa ekki úr hlátri yfir þessu vel heppnaða spaugi... svipurinn á afgreiðslumanninum var óborganlegur... hann vissi greinilega ekki hvort hann væri að koma eða fara.

Ég vona að húmorinn skili sér í frásögn minni af atburðinum, en það var eiginlega grallaralegur tónninn í röddinni hjá viðskiptavininum sem var alveg óborganlegur og svipurinn á honum er eins og stimplaður í huga mér, svo kom það mér líka algjörlega í opna skjöldu að iðnaðarmaður gæti verið svona fyndinn.  Það eru svona hlutir sem gera tilveruna skemmtilegri.

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson

Ég er ekki strútur!

Komiði sæl kæru vinir,

Ef það er eitthvað sem rit Joseph Blunden, heimspekings og sálfræðings, hafa kennt mér þá er það að grafa ekki höfuðið í sandinn. Ég lærði af honum að depurðin og depressjónin séu ekki hlutir til þess að skammast sín fyrir, t.d. í gegnum bækurnar „Why Happy?“ og „The Joy of Sadness“. Það er ekkert athugavert við það að draga gluggatjöldin fyrir og loka sig inni ef manni líður þannig, jafnvel svo dögum skiptir. Blunden útskýrir þetta best sjálfur „Revel in your sadness. When it hits you, like the wave hits the beach in Blackpool, dive right into it! When it falls on your head, like the Monsoon rain hits the plains in North-West China, let it soak you through!“

En það var ekki það sem ég ætlaði að tala um í dag, heldur hef ég átt við ritstíflu að etja undanfarna daga.  Það er Blunden að þakka að mér finnst engin skömm að nefna þetta hér, enda hef ég heitið sjálfum mér að vera alveg heiðarlegur við ykkur, vini mína, í þessum færslum.  Auk þess hafa mestu skáld sögunnar öll glímt við ritsstíflur í lengri eða skemmri tíma. 

Ég er ekki strútur, ég gref ekki höfuðið í sandinn, eða flý af hólmi þegar ljón er í veginum. Nei, ég hef ákveðið að beita mig hörðu og sitja við þangað til stíflan brestur. Enn hefur hún ekki gefið neitt eftir, hún vill ekki hleypa ljóðinu í gegnum sig... ekki einum dropa. Eftir því sem lengri tími líður verð ég staðráðnari í því að standa ekki upp fyrr en ljóðinu er lokið... og þá meina ég að það standist samanburðinn við mín fyrri verk. Enn er blaðið tómt fyrir framan mig. Reyndar er ég ekki bókstaflega með blað, ég sit fyrir framan tölvu. Þegar ég var að byrja að semja ljóð, ætlaði ég að handskrifa þau öll með skrautskriftarpenna á fallegar rjómagular pappírsarkir. En þar sem ég er vinstri-hentur þá klesstist blekið alltaf og smitaðist á hönd mína. Ég neita að segja „örvhentur“, ég tala um vinstri-hent fólk og hægri-hent fólk, því það að vera hægri hentur er ekkert "réttara" en að vera vinstri hentur. Í staðinn fyrir að handskrifa ljóð mín, þá nota ég sérstakt letur sem heitir Lucida Handwriting, sem er í rauninni ekki ósvipað minni eigin skrift, þó auðvitað sé það ögn reglulegra.

En sem sagt þá ætla ég ekki að gefast upp, hef starað á „blaðið“ í að verða 82 klukkustundir. Hef aðeins tekið mér örstutt hlé á þriggja tíma fresti til þess að létta á mér, fylla á teketilinn (ég neita mér algjörlega um fasta fæðu í svona ferli) og svo hef ég skammtað mér 4 tíma svefn í tveimur hlutum á sólarhring. Enn sem komið er lætur ljóðið algjörlega á sér standa, ég er þó kominn með titilinn: „Rendur Zebrahestsins.“

Hafið ekki áhyggjur af mér, ég er ekki strútur, stíflan mun bresta áður en ég brest... þetta er bara tímaspursmál.

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson

Páfuglar og krækjur...

Kæru vinir, nú er rétti tíminn að skella fram vel völdu ljóði eftir undirritaðan.  Það á vel við í dag.

Páfuglar gráta ei hið liðna

Þegar nóttin sýnist hvað svörtust,
og sólarinnar geislar víðs fjarri.
Hindranirnar óyfirstíganlegar,
Fótum fyrir þig brugðið.

Lát ei hugfallast,
Leggðu ei árar í bát,
Réttu úr bakinu,
Reygðu aftur hálsinn,
Og breyddu út fjaðrirnar.

Þá eiga þeir sér enga von,
þessir þjösnar...
Í skugga fjaðra þinna fölna þeir og visna
Í sjálfhverfu sinni og illvilja í þinn garð

Spegilmyndin stendur með þér
Páfuglar gráta ei hið liðna,
Framtíðin er einfaldlega of björt...

 

Vegna fjölda fyrirspurna þá set ég hér krækjur sem leiða ykkur á eftirfarandi slóðir:

- Hugmyndin að Ímyndarauglýsingu f. Ísland

- Kastljósviðtalið við mig

- „Úr Plötuskápnum“, Jón Ólafsson spjallaði við mig um mína uppáhaldstónlist.

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson

Sanngirni fyrir alla!

Ég elska að synda.  Það er yndisleg tilfinning að kljúfa vatnið næstum því þyngdarlaus.  Sund og keila eru einu íþróttirnar sem ég hef virkilega fundið mig í.   Hópíþróttir hafa aldrei heillað mig, því ég kann ekki við að þurfa að stóla á aðra.  Til dæmis í knattspyrnu eða blaki þá getur maður sjálfur lagt sig allan fram og gert sitt besta, en svo klúðrast kannski allt af því að einhver annar í liðinu er að slugsa og eyðileggur allt fyrir hinum.  Auk þess er ég ekki hrifinn af villimannslegri hörkunni eins og t.d. í knattspyrnu, svo ekki sé nú talað um þjóðaríþróttina handboltann.  Þar hnoðast sveittir leikmennirnir hver utan í öðrum, grípandi og fálmandi reynandi að klæða hvern annan úr treyjunum, að því er virðist á stundum.  Snerting er ekki eitthvað sem hefur heillað mig í gegnum tíðina og alls ekki í svona miklum mæli.

Ég er flugsyndur og þó ég segi sjálfur frá þá syndi ég ansi hratt,líklega hraðar en flestir, a.m.k. í bringusundi, en það er það sund sem ég iðka eingöngu. Vanalega fer ég í sund þegar ég veit að fáir eru í lauginni, ég kann ekki við þegar horft er á mig svona fáklæddan, þá hef ég líka brautina alveg fyrir mig. Ég vil ekki deila brautinni eftir „slátur-konuna“. Það mætti halda að hún hefði aldrei klippt á sér táneglurnar, því þær voru eins og flugbeittir hnífar sem þutu á ógnarhraða í gegnum vatnið, leitandi að holdi að tæta í sig. Þrátt fyrir að ég hefði haldið mig eins nærri köðlunum og ég framast gat, þá náði hún að slæma í mig stórutánni, og ég fékk stærðar svöðusár á vinstri þjóhnappinn. Auðvitað tók hún ekkert eftir þessu og bægslaðist áfram eins og ekkert hefði í skorist. Ég aftur á móti eyddi lunganum úr deginum á neyðarvaktinni og ber enn ör til vitnis um þetta níðingsverk, enda sæki ég þessa laug ekki framar.

Það sem ég ætlaði að segja frá gerðist síðastliðinn sunnudag í þeirri laug sem ég hef kallað mína „heimalaug“ eftir „slátur-konuna“, ég kýs að halda staðsetningu hennar leyndri af augljósum ástæðum. Ég var við það að klára mína daglegu vegalengd þegar ég sé spjátrungslegan, ljósabrúnan mann koma ofaní laugina og stilla sér upp á brautinni við hliðina á minni. Ég tók sérstaklega eftir honum, því ég hafði ekki séð hann áður í þessari laug áður á mínum tíma. Það var eitthvað við hann sem kveikti á öllum viðvörunarljósum hjá mér... hvernig hann setti montinn upp sundgleraugun sem, nota bene, voru eins og keppnisfólk er með, með engu gúmmíi! Svo byrjaði hann að teygja hendurnar í allar áttir og slá þeim í hringi eins og maður sér keppendurna gera á Ólympíuleikunum! Ég reyndi að leiða hann hjá mér, en það var erfitt, því hann lét eins og hann ætti allan heiminn. Ég ítreka aftur að ég hafði aldrei áður séð hann í þessari laug. Ég átti einungis tvær ferðir eftir, ég hlyti að geta þolað hann þann stutta tíma sem það tæki...en þá gerðist það. Áður en ég vissi af þá synti hann fram úr mér eins og ég væri alveg gjörsamlega kyrrstæður í lauginni. Hann bókstaflega þaut fram úr mér! Ég herti á sundinu en hann fjarlægðist mig samt á sama hraða. Þá gerði ég það sem ég hélt að ég myndi aldrei gera, ég stytti mér leið. Ég blótaði í hljóði og snéri við áður en ég kom að bakkanum og synti af öllum krafti til baka. Þetta var mín lokaferð og ég ætlaði ekki að lúta í lægra haldi fyrir þessum hana! Ég sparkaði fastar og hraðar en nokkru sinni og lengdi og herti sundtökin í takti við það. Ég sá bakkann nálgast, sundhettan klauf vatnið og ég fann sigurtilfinninguna hríslast um mig. Þegar ég átti einungis 2-3 sundtök eftir þá sé ég allt í einu út undan mér hvar mannfýlan nánast flýgur fram hjá mér. Mér varð svo bylt við að mér svelgdist illilega á og þurfti að grípa í kaðalinn, annars hefði farið mjög illa. Ég náði með herkjum að toga mig að bakkanum og var dágóða stund að jafna mig. Á meðan fór sá ljósabrúni að minnsta kosti 5 ferðir fram og til baka. Hann var eins og höfrungur! Allt í einu fór ég að átta mig á því að hann var einum of líkur höfrungi þegar hann synti, það var eitthvað ekki eins og það átti að vera. Ég fór upp úr lauginni og ofaní heitasta pottinn, því að þaðan gat ég séð þegar hann kæmi uppúr lauginni. Ég gerði mér ekki grein fyrir því hversu heitur potturinn var fyrr en ég var kominn ofaní hann, hann var nánast við suðumark.

Ég er með mjög viðkvæma húð og þoli illa hita, en ég ákvað að láta mig hafa það, því ég var harðákveðinn í því að afhjúpa þennan kóna.  Hann ætlaði aldrei að hætta að synda, fór hverja montferðina á fætur annarri... og ekki varð potturinn neitt kaldari.  Loksins virtist hann ætla að hætta, hann lét staðar numið við bakkann og tók af sér sundgleraugun.  Mig var farið að svima í hitakófinu...en nú var ekki tíminn til þess að gefast upp.  Hann fikraði sig að stiganum, leit lymskulega í kringum sig og teygði sig niður í laugina eftir einhverju.  Allt í einu stökk hann upp stigann og ég sá ekki betur en að hann héldi á fyrirferðamiklum hlut sem hann var að reyna að skýla... Ég rýndi í gegnum gufuna og þá sá ég það... froskalappir!!!  Svikarinn! Syndandi eins og ekkert sé, innan um saklausa borgara sem eiga á engu illu von... með stærstu mögulegu gerð af froskalöppum!  Níðingurinn!  Hann skyldi sko ekki komast upp með þetta.  Ég rauk uppúr pottinum... ætlaði að góma hann glóðvolgann í sturtuklefanum, en þá kom dvölin í heitasta pottinum í bakið á mér.  Allt fór að hringsnúast fyrir augunum á mér, ég gat ekki náð andanum... og það síðasta sem ég man var að ég starði upp í himininn og gufan var allt í kringum mig.

Þegar ég vaknaði vafinn inn í leiguhandklæði í klefa sundlaugavarðanna, ennþá með rúsínufingur og tær, var fanturinn löngu horfinn á braut.  Ég lagði umsvifalaust fram kvörtun til stjórnenda laugarinnar.  Það verður að gilda jafnræði í sundlaugum landsins.  Maður á ekki að lenda grunlaus í svona kónum.  Í viðskiptum er til Samkeppnisstofnun sem sér til þess að allir séu jafnir, það þyrfti að setja á laggirnar slíka stofnun fyrir almenna borgara þegar svona staða kemur upp.  Mér hefur verið tjáð að ég geti ekkert gert í þessu... en það er reyndar ekki alveg rétt.  Ég er maður orðsins, því ákvað ég að skrifa þessa færslu hér, um leið og ég var búinn að jafna mig eftir þessar aðfarir (ég hef meira og minna sofið síðan á sunnudag, hef verið slappur og fengið svima í tíma og ótíma).  

Kæru vinir, ég bið ykkur að vera á varðbergi gagnvart svona framkomu.  Þetta getur ekki gengið til lengdar, þetta er prinsipp- og réttlætismál fyrir alla!

Með vinsemd og virðingu,

Frímann Gunnarsson 

Nýtt ár - Nýir tímar - Skrýtinn draumur...

Komiði sæl kæru vinir og gleðilegt nýtt ár!

Það er einhver fiðringur í mér gagnvart nýja árinu, þessi fiðringur byrjar djúpt ofaní maga og kitlar mig alla leið upp að úfi (samt ekki þannig að ég kúgist...heldur á góðan hátt.)

Ég er búinn að vera að humma lag síðan ég vaknaði í morgun, ég gat samt ekki munað hvaðan ég þekkti þetta lag.  Það var sungið hástöfum í draumi sem ég dreymdi í nótt og ég hef ekki náð því útúr kollinum á mér.

Draumurinn var mjög einkennilegur, ég sat í náttslopp einum fata á bekk við fjölfarna götu, það voru samt ekki bílar sem þeystu um göturnar, heldur svifu óvenjustór kampavínsglös fram og tilbaka.  Glösin voru svo stór að manneskjur gátu staðið uppréttar í þeim, má segja að þau hafi verið barmafull af nafntoguðum manneskjum, því ég þekkti alla sem í þeim voru.  Þetta voru innlendir og erlendir framámenn í viðskiptalífinu, stjórnmálum og menningarlífinu, jafnvel nokkrir konungbornir.  Glösin snertust létt er þau mættust og þá klingdi fallega í þeim (greinilega mjög fínn kristall... tékkneskur?), allir brostu breitt, hver  inni í sínu glasi, og kristalstónarnir mynduðu fallega tónlist sem minnti dálítið á Hnotubrjótinn, nánar tiltekið Dans Plómuprinsessunnar. 

En allt í einu fór ég að taka eftir því að þetta glaða fólk var alls ekki eitt á götunni. Þau flutu um í mestu makindum hægra megin á götunni og voru engan að trufla en svo fór ég að átta mig á því að það voru annars konar farartæki vinstra megin á götunni. Þar þutu hjá gamlir kaffibollar með fýldu fólki innanborðs. Kaffibollarnir voru illa þvegnir með sprungum og það hafði kvarnast upp úr brúnunum (ég hef það fyrir reglu að henda umsvifalaust kaffibolla sem hefur kvarnast uppúr...öryggisins vegna) og fólkið innanborðs var í skítugum lörfum, með skemmdar tennur og fýlusvip. Þeir flutu ekki mjúklega eins og kampavínsglösin með sína farþega, heldur rykktust þeir til klunnalega. Þeir fóru glannalega nærri fallegu kristalsglösunum að því er virtist viljandi. Það var eins og þeir væru að reyna að skella sér klunnalega utan í þunnan kristalinn. Ég fór að hafa miklar áhyggjur, því það ættu allir að vita að maður skálar ekki fast í kristal, það endar aðeins á einn veg... og það var ekki hjá því komist... KRASSS!!!! Kristalsbrotin flugu í allar áttir og aumingja farþeginn, viðkvæmur, fínlegur aðalsmaður, skall í götunni og hruflaðist illa. Ruddinn á kaffibollanum sem olli þessu alvarlega slysi rykktist ruddalega burt og hló kuldalega. Allir voru í losti og enginn gat hreyft legg né lið, en ég brást snöggt við, stökk upp af bekknum til bjargar aðalsmanninum sem lá í blóði sínu, en ég áttaði mig ekki á því að sloppurinn var opinn og ég var í engu innan undir. Það var ekki fyrr en ég fann kaldan andvaran leika um líkama minn að ég áttaði mig á því að ég hafði berað meira en ég hafði nokkurn tíma hugsað mér að bera... Ég reyndi að skýla nekt minni með sloppnum en ég náði ekki taki á honum, einhverra hluta vegna var hann ekki lengur til staðar. Ég missti auðvitað gjörsamlega stjórn á mér, lagðist í götuna og hringaði mig saman öskrandi: „Lokið augunum! Þetta er mjög ólíkt mér, ég er vanalega mjög passasamur með nekt!“ Ég kreysti aftur augun og óskaði mér að ég væri kominn á annan stað.

Ég opnaði aftur augun og mér til mikillar furðu var ég staddur í sláturhúsi, alklæddur og allt í kringum mig héngu svínsskrokkar...  Þá komum við aftur að laginu sem ég talaði um í upphafi, þ.e. svínsskrokkarnir sungu hástöfum lagið og þeir hljómuðu eins og fínasti karlakór.  Þarna stóð ég í hvítum stígvélum með hvíta svuntu framan á mér og stóran hníf í lófanum og svínin sungu eins og þau ættu lífið að leysa, sem var mjög einkennilegt, því þau héngu með opna líkamana blóðlaus á kjötkrókunum...

Þarna vaknaði ég og hef verið í ljómandi góðu skapi síðan.  Ég veit ekki hvað þessi draumur merkir, en ég er viss um að hann hafi einhverja þýðingu.  Eins og ég sagði í upphafi hef ég hummað lagið í allan dag, veltandi því fyrir mér hvaðan ég þekki það.  Allt í einu sló því niður í kollin á mér hvaða lag þetta er... þetta var Final Countdown með sænsku rokkhljómsveitinni  Europe.  Ég var ekki hrifinn af þessu lagi á sínum tíma, en nú finnst mér það ljómandi gott.  Ég ætla að bregða mér í bæjarferð og kaupa mér þessa plötu!  Verst hvað þeir voru subbulega klæddir og þetta síða rokkarahár hefur mér aldrei fundist smekklegt.  

Eftir þennan draum er ég sannfærður um að þetta ár verður gott!

Nýjárskveðja,

Frímann Gunnarsson